Skręcenie stawu skokowego

Skręcenie stawu skokowego stanowi najczęstszy uraz w obrębie kończyny dolnej. Przy odpowiednim postępowaniu możliwy jest szybki powrót do zdrowia, jednak zbagatelizowanie tego schorzenia może przyczynić się do długotrwałych dolegliwości.

Staw skokowy składa się z dwóch stawów: skokowego górnego i dolnego. Stawy te stabilizowane są przez następujące więzadła:

  • po przyśrodkowej stronie: więzadło trójgraniaste,
  • po stronie bocznej: więzadło strzałkowo-skokowe przednie, więzadło strzałkowo-piętowe, więzadło strzałkowo- skokowe tylne.

Wyróżniamy dwa mechanizmy skręcenia stawu skokowego:

  • Inwersyjny – wynika z kompilacji ruchów zgięcia podeszwowego, supinacji oraz przywiedzenia stopy. Prowadzi do uszkodzenia bocznych więzadeł stabilizujących staw skokowy. Towarzyszyć mu mogą również uszkodzenia torebki stawowej, więzadeł śródstopia, ścięgien mięśni prostowników. Jest to najczęściej występujący mechanizm urazu.
  • Ewersyjny – występuje rzadko. Wynika z połączenia ruchu koślawienia pięty i odwiedzenia przodostopia. Uszkodzeniu w tym mechanizmie ulega więzadło trójgraniaste oraz ścięgno mięśnia piszczelowego tylnego.

Skręcenie oceniamy w czterostopniowej skali.
I. stopień: naciągnięcie więzadeł i torebki stawowej, występuje lekki ból, mały obrzęk oraz uczucie sztywności.
II. stopień: rozwłóknienie więzadeł, występuje znaczny ból, duży obrzęk, może pojawić się krwiak wynikający z uszkodzenia torebki.
III. stopień: rozerwanie więzadeł, uszkodzeniu towarzyszy duży ból oraz obrzęk i krwiak.
IV. stopień: oderwanie więzadła wraz z fragmentem kostnym (złamanie awulsyjne).

Jak przebiega leczenie?

Prowadzenie rehabilitacji uzależnione jest od stopnia uszkodzenie więzadeł, torebki stawowej i ścięgien. W przypadku pierwszych dwóch stopni rehabilitację rozpocząć możemy już w trzeciej dobie od wystąpienia urazu.

Początkowo nasze działania skupiać się będą na zmniejszeniu dolegliwości bólowych, redukcji obrzęku oraz uzyskaniu efektywnego zgięcia grzbietowego i podeszwowego stopy. W uzyskaniu tych celów wykorzystać możemy odpowiednie techniki terapii manualnej, taping i zabiegi fizykalne.

W kolejnym tygodniu pracujemy nad poprawą wszystkich ruchów stopy, wykonujemy ćwiczenia propriocepcji, regulujemy stabilność stawu oraz poprawiamy siłę mięśniową z wykorzystaniem metod neurofizjologicznych i treningu funkcjonalnego.

W przypadku III i IV stopnia postępowanie uzależnione jest od stanu pacjenta, sposobu zaopatrzenia urazu i ustalane jest indywidualnie. Szczegóły ustalimy podczas wizyty.

Komentarze zostały zablokowane.